I 1901 då Maihaugen for fyrste gong søkte om statsstøtte, gjekk arkeologiprofessor Gabriel Gustafson ved Oldsaksamlinga sterkt imot dette.

Tomtespørsmålet blei raskt avklara då dei fleste alternativa snart fall bort. Til slutt stod Tinneberget og Svintrudberget mot kvarandre . Båe stadene hadde mykje for seg, men Tinneberget blei for lite med tanke på framtida.

I eit brev om museumstomta skreiv nemnda som arbeidde med saka i 1947, at plassen skulle ligge høgt og fritt, samstundes med at det var lett oppkøyring og ikkje risikabelt å kome dit med bil på holkeføre. Høgt og fritt kan ingen nekte for at Bygdetunet blei liggande, men at oppkøyringa blei lett, er det ikkje mange som vil gå med på. Vegen var derfor eit tilbakevendande tema i mange år. Både folk, hestar og bilar gjorde sin dugnadsinnsats for å skaffe brukbar veg for besøkande og transport av gamle bygningar.